شَهْـداد و مَـهْـنازْ:

برخی ها می گویند شهداد، وارث هـَـمَّل وجیـَّـنْـد است 

برخی هامی گویند که وارث میرکـَـمبراست. بعضی ها می گویند که پسر میرچاکراست امّا اینکه شاید بلوچی دیگر باشد هم بعید نیست!

او همسرانی به نام مهنازوشاری داشت.

شاری برمهناز حسادت می ورزیدواز محبَّت بین شهدادومهنازخشمگین بود!!

چوپانِ شهداد که وۏمَـر نام داشت شبهادرنزدیکیهای

کلبه ی مهنازمی خوابید.

شاری کفشهای وۏمَـرْ را پوشید تا نزدیک خانه وحمّام

مهنازقدم زدوۏمَر خوابیده بود ازنقشه چیزی نمی فهمید!!

وقتی که شهداد از خواب بیدار شد؛شاری گفت: دیشب

وۏمَر را دیدم که داخل کلبه ی مهناز رفت! شهداد اوّل

باور نکرد ولی وقتی که ردِّپای وۏمَـر را مشاهده کرد،

مهنازرا زد!! دیگربا اوهمبستر نشد!!!!

بالاخره مهنازرا قسم دادند او دست بر روغن های داغ زد ونسوخت!!

شهداد پشیمان شد ولی خانواده ی مهناز طلاق خواستندواین چنین شد

مهنازبرخلاف میل باطنی با وُۏمَـر ازدواج کرد تا که تلافی کند!!

شهداد درجدایی مهناز دوام نیاورد مریض واز دنیا رفت!!

مهنازهم مدّتی بعداز مرگ شهداد جان داد و دار فانی را رها کرد!

بخشی از اشعاربلوچی از شاعری گمنام دراین زمینه:

پَرْهَـپُـۏگانی مَکـْـروچاریگا 

کـَـپْـتَگـَـت دُمْـبالِ جَـنانیگا

هَیْب، مَگـُش ما را بِـڃ گـُـمانیگا

وَیْـلْ بِکـَـن گـَـپّان ناشَرانیگا

سِـیَـه مَکِـسْکـَـنْت که کـَـپْـتَـگـَـنت شیران

نَدَیَـنْتّ آیان ما را پۏپَل وهیران!  

شَرهَـیال کـَـن چۏنَهِـنْتّ دیوّان

̈طـک مَچِن کـُـلاّ بَمْبَهَڃن نُـۏدانْ

شهداد ترا پَرْماتَگ جنی مَکـْـران

بِـڃ هـَـیالـَـئ چَه آهِری پِکـْرانْ

شهدادْ ترا رَدْ داتَگْ بَـدْ هـَـیالاتان

چِـڃ مَـنی کـُـلاّ زَهْر کـُـتَـئ رَپْـتَـئ

نه مَـنی پُلّـِڃـنْ گـَـنْـدَلا وَپْتَـئ

وۏمَـرَئ گـُـوَنْـڌوا مَـنا داتَـئ

وَتْ شکارانی شادِها رَپْـتَـیْحْ

من چِدا بُرِّڃ دَزْگـُـهارْ زُرْتـان

پَه تَهی راهَـیْـحْ سَرا نِشْـتان

وَهْدِڃ کِه چا دِڃـما پَدا گـَـشْـتَـئ

پَرْ مَـنی نزّیک وگـُـورا گـُـوَسْـتَـئ

 تَوْمَنا چارْ دَوْرا چَکـَـرِّڃـنْـتَـگْ

کاپِری تِـڃـلانْـکِـڃ مَـنِـتْ داتَــگْ

درهَـزارْ دۏست و دُژْمُـنَـئ تُـۏکا

دۏست گِرِڃوَنْـت ودُژْمُـنا کـَـنْدَنْـتّ

مِـڃتـَگـَـئ شاکاڗِڃـن جَـنِکْ کـَـنْـدَنْتّ ----------: ڗ= ﮌ

آ وَتی کـُـلاّنی دَپا نِـنْـدَنْـتّ

سۏجی زُرْتَگ چَه دست دَلاّرا

دستی مُـشْـتَگ پَه پاکِـڃـنْ گِـیـوّارا

̈طِـڃـل و مُـنْـدِریکّ ومَـنْجَـلانْ بِیارِت

رَبَّـئ کـُـرْآنا مان سَرا دارِت

من ورُن سَوْگِنْد‌ بِڃ گناهُن من

آسْ نَسۏچیـتِّـن بِـڃ گناهُـن من

رَنْد چه سَوْگِندا بِڃ گناه بیتَّگ

وۏمَری سیر هَـنْ گۏن گـُـلا

           *******

بیاهِت گـُـهاران جَمْ بِبِـتْ

آرۏس و سیرِنْ! سَمْبَـهِت

همساهگان داوَت کـَـنِـت

پُـلّـڃـن تَـگِـردانْ پَـچْ کـَـنِت

ڌهْـل ودَمامَه ساز کـَـنِت

شَهْـداد و شاری ؛‌گـَـلْ کـَـنِت!!

مَـئ وُۏمَـرا سالُـۏنْـک کـَـنِـت

دُرُۏگِـڃن نِکاهِـڃ پِرْکـَـنِت

من اَنْچُـشِڃـن کارِڃ کـَـنان

هِـچْ کـَـس نَـکـُـرْتَگ پِڃـسَرا

شهدادی بِـڃ نَـنْـگِڃـنْ هَـبَـرْ

یادَنْت مَنا تا مَـحْـشَـرا

شهداد ترا آسا جَـنُـن

هَـنْچُـش مَـنِـــتْ آسی کـُـتَه

شهداد ترا گار کـَـنُن

هَـنْچُش مَـنِـت بَـرْباد کـُـتَه

شهدادْ هُـداوَنْدا بِچارْ

مارِتْ کـُـتَـگ چُۏ شرمسار

نِــی کِسَّـهان گۏش بدار

        ***

جُلّ ونُـپادان پَچ کـَـنِت

یِـڃ وُۏمَـرا سالۏنْک کـَـنِت

سیری گـُـدانا پِرکـَـنِت

چاپ و هَـلو هالُو کـَـنِت

هرچِڃ دلا صبرِڃ دَیـان

اَرْس، نَـوُۏشْـتی دیدگان

شاری هَـسدِّڃ تَوْ مَکـَـن

ما را دِگِه هَـن وَیْل بِکـَـن

زالـَـئ هَـسَدّا جا جَـتَـگ

کوکّار و سَلْواتی کـُـتَگ

شهدا وَتا را وَتْ کـُـتَگ

تیرِڃ ترا مهنازا جَـتَـگ